غزل شمارهٔ ۳۷

1. ۱

   بیا که قصر امل سخت سست بنیادست

   بیار باده که بنیاد عمر بر بادست

2. ۲

   غلام همت آنم که زیر چرخ کبود

   ز هر چه رنگ تعلق پذیرد آزادست

3. ۳

   چه گویمت که به میخانه دوش مست و خراب

   سروش عالم غیبم چه مژده ها دادست

4. ۴

   که ای بلندنظر شاهباز سدره نشین

   نشیمن تو نه این کنج محنت آبادست

5. ۵

   تو را ز کنگره عرش می زنند صفیر

   ندانمت که در این دامگه چه افتادست

6. ۶

   نصیحتی کنمت یاد گیر و در عمل آر

   که این حدیث ز پیر طریقتم یادست

7. ۷

   غم جهان مخور و پند من مبر از یاد

   که این لطیفه عشقم ز رهروی یادست

8. ۸

   رضا به داده بده وز جبین گره بگشای

   که بر من و تو در اختیار نگشادست

9. ۹

   مجو درستی عهد از جهان سست نهاد

   که این عجوز عروس هزاردامادست

10. ۱۰

    نشان عهد و وفا نیست در تبسم گل

    بنال بلبل بی دل که جای فریادست

11. ۱۱

    حسد چه می بری ای سست نظم بر حافظ

    قبول خاطر و لطف سخن خدادادست

— حافظِ شیرازی