غزل شمارهٔ ۳۶۹

1. ۱

   ما ز یاران چشم یاری داشتیم

   خود غلط بود آنچه ما پنداشتیم

2. ۲

   تا درخت دوستی بر کی دهد

   حالیا رفتیم و تخمی کاشتیم

3. ۳

   گفت و گو آیین درویشی نبود

   ور نه با تو ماجراها داشتیم

4. ۴

   شیوه چشمت فریب جنگ داشت

   ما غلط کردیم و صلح انگاشتیم

5. ۵

   گلبن حسنت نه خود شد دلفروز

   ما دم همت بر او بگماشتیم

6. ۶

   نکته ها رفت و شکایت کس نکرد

   جانب حرمت فرو نگذاشتیم

7. ۷

   گفت خود دادی به ما دل حافظا

   ما محصل بر کسی نگماشتیم

— حافظِ شیرازی