غزل شمارهٔ ۳۶۷

1. ۱

   فتوی پیر مغان دارم و قولی ست قدیم

   که حرام است می آن جا که نه یار است ندیم

2. ۲

   چاک خواهم زدن این دلق ریایی چه کنم

   روح را صحبت ناجنس عذابی ست الیم

3. ۳

   تا مگر جرعه فشاند لب جانان بر من

   سال ها شد که منم بر در میخانه مقیم

4. ۴

   مگرش خدمت دیرین من از یاد برفت

   ای نسیم سحری یاد دهش عهد قدیم

5. ۵

   بعد صد سال اگر بر سر خاکم گذری

   سر برآرد ز گلم رقص کنان عظم رمیم

6. ۶

   دلبر از ما به صد امید ستد اول دل

   ظاهرا عهد فرامش نکند خلق کریم

7. ۷

   غنچه گو تنگ دل از کار فروبسته مباش

   کز دم صبح مدد یابی و انفاس نسیم

8. ۸

   فکر بهبود خود ای دل ز دری دیگر کن

   درد عاشق نشود به به مداوای حکیم

9. ۹

   گوهر معرفت آموز که با خود ببری

   که نصیب دگران است نصاب زر و سیم

10. ۱۰

    دام سخت است مگر یار شود لطف خدا

    ور نه آدم نبرد صرفه ز شیطان رجیم

11. ۱۱

    حافظ ار سیم و زرت نیست چه شد شاکر باش

    چه به از دولت لطف سخن و طبع سلیم

— حافظِ شیرازی