غزل شمارهٔ ۳۶۵

1. ۱

   عمریست تا به راه غمت رو نهاده ایم

   روی و ریای خلق به یک سو نهاده ایم

2. ۲

   طاق و رواق مدرسه و قال و قیل علم

   در راه جام و ساقی مه رو نهاده ایم

3. ۳

   هم جان بدان دو نرگس جادو سپرده ایم

   هم دل بدان دو سنبل هندو نهاده ایم

4. ۴

   عمری گذشت تا به امید اشارتی

   چشمی بدان دو گوشه ابرو نهاده ایم

5. ۵

   ما ملک عافیت نه به لشکر گرفته ایم

   ما تخت سلطنت نه به بازو نهاده ایم

6. ۶

   تا سحر چشم یار چه بازی کند که باز

   بنیاد بر کرشمه جادو نهاده ایم

7. ۷

   بی زلف سرکشش سر سودایی از ملال

   همچون بنفشه بر سر زانو نهاده ایم

8. ۸

   در گوشه امید چو نظارگان ماه

   چشم طلب بر آن خم ابرو نهاده ایم

9. ۹

   گفتی که حافظا دل سرگشته ات کجاست

   در حلقه های آن خم گیسو نهاده ایم

— حافظِ شیرازی