غزل شمارهٔ ۳۶۴

1. ۱

   ما بی غمان مست دل از دست داده ایم

   هم راز عشق و هم نفس جام باده ایم

2. ۲

   بر ما بسی کمان ملامت کشیده اند

   تا کار خود ز ابروی جانان گشاده ایم

3. ۳

   ای گل تو دوش داغ صبوحی کشیده ای

   ما آن شقایقیم که با داغ زاده ایم

4. ۴

   پیر مغان ز توبه ما گر ملول شد

   گو باده صاف کن که به عذر ایستاده ایم

5. ۵

   کار از تو می رود مددی ای دلیل راه

   کانصاف می دهیم و ز راه اوفتاده ایم

6. ۶

   چون لاله می مبین و قدح در میان کار

   این داغ بین که بر دل خونین نهاده ایم

7. ۷

   گفتی که حافظ این همه رنگ و خیال چیست

   نقش غلط مبین که همان لوح ساده ایم

— حافظِ شیرازی