غزل شمارهٔ ۳۶۱

1. ۱

   آن که پامال جفا کرد چو خاک راهم

   خاک می بوسم و عذر قدمش می خواهم

2. ۲

   من نه آنم که ز جور تو بنالم حاشا

   بنده معتقد و چاکر دولتخواهم

3. ۳

   بسته ام در خم گیسوی تو امید دراز

   آن مبادا که کند دست طلب کوتاهم

4. ۴

   ذره خاکم و در کوی توام جای خوش است

   ترسم ای دوست که بادی ببرد ناگاهم

5. ۵

   پیر میخانه سحر جام جهان بینم داد

   و اندر آن آینه از حسن تو کرد آگاهم

6. ۶

   صوفی صومعه عالم قدسم لیکن

   حالیا دیر مغان است حوالتگاهم

7. ۷

   با من راه نشین خیز و سوی میکده آی

   تا در آن حلقه ببینی که چه صاحب جاهم

8. ۸

   مست بگذشتی و از حافظت اندیشه نبود

   آه اگر دامن حسن تو بگیرد آهم

9. ۹

   خوشم آمد که سحر خسرو خاور می گفت

   با همه پادشهی بنده تورانشاهم

— حافظِ شیرازی