غزل شمارهٔ ۳۶

1. ۱

   تا سر زلف تو در دست نسیم افتادست

   دل سودازده از غصه دو نیم افتادست

2. ۲

   چشم جادوی تو خود عین سواد سحر است

   لیکن این هست که این نسخه سقیم افتادست

3. ۳

   در خم زلف تو آن خال سیه دانی چیست

   نقطه دوده که در حلقه جیم افتادست

4. ۴

   زلف مشکین تو در گلشن فردوس عذار

   چیست طاووس که در باغ نعیم افتادست

5. ۵

   دل من در هوس روی تو ای مونس جان

   خاک راهیست که در دست نسیم افتادست

6. ۶

   همچو گرد این تن خاکی نتواند برخاست

   از سر کوی تو زان رو که عظیم افتادست

7. ۷

   سایه قد تو بر قالبم ای عیسی دم

   عکس روحیست که بر عظم رمیم افتادست

8. ۸

   آن که جز کعبه مقامش نبد از یاد لبت

   بر در میکده دیدم که مقیم افتادست

9. ۹

   حافظ گمشده را با غمت ای یار عزیز

   اتحادیست که در عهد قدیم افتادست

— حافظِ شیرازی