غزل شمارهٔ ۳۵۹

1. ۱

   خرم آن روز کز این منزل ویران بروم

   راحت جان طلبم و از پی جانان بروم

2. ۲

   گر چه دانم که به جایی نبرد راه غریب

   من به بوی سر آن زلف پریشان بروم

3. ۳

   دلم از وحشت زندان سکندر بگرفت

   رخت بربندم و تا ملک سلیمان بروم

4. ۴

   چون صبا با تن بیمار و دل بی طاقت

   به هواداری آن سرو خرامان بروم

5. ۵

   در ره او چو قلم گر به سرم باید رفت

   با دل زخم کش و دیده گریان بروم

6. ۶

   نذر کردم گر از این غم به درآیم روزی

   تا در میکده شادان و غزل خوان بروم

7. ۷

   به هواداری او ذره صفت رقص کنان

   تا لب چشمه خورشید درخشان بروم

8. ۸

   تازیان را غم احوال گران باران نیست

   پارسایان مددی تا خوش و آسان بروم

9. ۹

   ور چو حافظ ز بیابان نبرم ره بیرون

   همره کوکبه آصف دوران بروم

— حافظِ شیرازی