غزل شمارهٔ ۳۵۸

1. ۱

   غم زمانه که هیچش کران نمی بینم

   دواش جز می چون ارغوان نمی بینم

2. ۲

   به ترک خدمت پیر مغان نخواهم گفت

   چرا که مصلحت خود در آن نمی بینم

3. ۳

   ز آفتاب قدح ارتفاع عیش بگیر

   چرا که طالع وقت آن چنان نمی بینم

4. ۴

   نشان اهل خدا عاشقیست با خود دار

   که در مشایخ شهر این نشان نمی بینم

5. ۵

   بدین دو دیده حیران من هزار افسوس

   که با دو آینه رویش عیان نمی بینم

6. ۶

   قد تو تا بشد از جویبار دیده من

   به جای سرو جز آب روان نمی بینم

7. ۷

   در این خمار کسم جرعه ای نمی بخشد

   ببین که اهل دلی در میان نمی بینم

8. ۸

   نشان موی میانش که دل در او بستم

   ز من مپرس که خود در میان نمی بینم

9. ۹

   من و سفینه حافظ که جز در این دریا

   بضاعت سخن درفشان نمی بینم

— حافظِ شیرازی