غزل شمارهٔ ۳۵۶

1. ۱

   گرم از دست برخیزد که با دلدار بنشینم

   ز جام وصل می نوشم ز باغ عیش گل چینم

2. ۲

   شراب تلخ صوفی سوز بنیادم بخواهد برد

   لبم بر لب نه ای ساقی و بستان جان شیرینم

3. ۳

   مگر دیوانه خواهم شد در این سودا که شب تا روز

   سخن با ماه می گویم پری در خواب می بینم

4. ۴

   لبت شکر به مستان داد و چشمت می به میخواران

   منم کز غایت حرمان نه با آنم نه با اینم

5. ۵

   چو هر خاکی که باد آورد فیضی برد از انعامت

   ز حال بنده یاد آور که خدمتگار دیرینم

6. ۶

   نه هر کو نقش نظمی زد کلامش دلپذیر افتد

   تذرو طرفه من گیرم که چالاک است شاهینم

7. ۷

   اگر باور نمی داری رو از صورتگر چین پرس

   که مانی نسخه می خواهد ز نوک کلک مشکینم

8. ۸

   وفاداری و حق گویی نه کار هر کسی باشد

   غلام آصف ثانی جلال الحق و الدینم

9. ۹

   رموز مستی و رندی ز من بشنو نه از واعظ

   که با جام و قدح هر دم ندیم ماه و پروینم

— حافظِ شیرازی