غزل شمارهٔ ۳۵۵

1. ۱

   حالیا مصلحت وقت در آن می بینم

   که کشم رخت به میخانه و خوش بنشینم

2. ۲

   جام می گیرم و از اهل ریا دور شوم

   یعنی از اهل جهان پاکدلی بگزینم

3. ۳

   جز صراحی و کتابم نبود یار و ندیم

   تا حریفان دغا را به جهان کم بینم

4. ۴

   سر به آزادگی از خلق برآرم چون سرو

   گر دهد دست که دامن ز جهان درچینم

5. ۵

   بس که در خرقه آلوده زدم لاف صلاح

   شرمسار از رخ ساقی و می رنگینم

6. ۶

   سینه تنگ من و بار غم او هیهات

   مرد این بار گران نیست دل مسکینم

7. ۷

   من اگر رند خراباتم و گر زاهد شهر

   این متاعم که همی بینی و کمتر زینم

8. ۸

   بنده آصف عهدم دلم از راه مبر

   که اگر دم زنم از چرخ بخواهد کینم

9. ۹

   بر دلم گرد ستم هاست خدایا مپسند

   که مکدر شود آیینه مهرآیینم

— حافظِ شیرازی