غزل شمارهٔ ۳۵۴

1. ۱

   به مژگان سیه کردی هزاران رخنه در دینم

   بیا کز چشم بیمارت هزاران درد برچینم

2. ۲

   الا ای همنشین دل که یارانت برفت از یاد

   مرا روزی مباد آن دم که بی یاد تو بنشینم

3. ۳

   جهان پیر است و بی بنیاد از این فرهادکش فریاد

   که کرد افسون و نیرنگش ملول از جان شیرینم

4. ۴

   ز تاب آتش دوری شدم غرق عرق چون گل

   بیار ای باد شبگیری نسیمی زان عرقچینم

5. ۵

   جهان فانی و باقی فدای شاهد و ساقی

   که سلطانی عالم را طفیل عشق می بینم

6. ۶

   اگر بر جای من غیری گزیند دوست حاکم اوست

   حرامم باد اگر من جان به جای دوست بگزینم

7. ۷

   صباح الخیر زد بلبل کجایی ساقیا برخیز

   که غوغا می کند در سر خیال خواب دوشینم

8. ۸

   شب رحلت هم از بستر روم در قصر حورالعین

   اگر در وقت جان دادن تو باشی شمع بالینم

9. ۹

   حدیث آرزومندی که در این نامه ثبت افتاد

   همانا بی غلط باشد که حافظ داد تلقینم

— حافظِ شیرازی