غزل شمارهٔ ۳۵۲

1. ۱

   روزگاری شد که در میخانه خدمت می کنم

   در لباس فقر کار اهل دولت می کنم

2. ۲

   تا کی اندر دام وصل آرم تذروی خوش خرام

   در کمینم و انتظار وقت فرصت می کنم

3. ۳

   واعظ ما بوی حق نشنید بشنو کاین سخن

   در حضورش نیز می گویم نه غیبت می کنم

4. ۴

   با صبا افتان و خیزان می روم تا کوی دوست

   و از رفیقان ره استمداد همت می کنم

5. ۵

   خاک کویت زحمت ما برنتابد بیش از این

   لطف ها کردی بتا تخفیف زحمت می کنم

6. ۶

   زلف دلبر دام راه و غمزه اش تیر بلاست

   یاد دار ای دل که چندینت نصیحت می کنم

7. ۷

   دیده بدبین بپوشان ای کریم عیب پوش

   زین دلیری ها که من در کنج خلوت می کنم

8. ۸

   حافظم در مجلسی دردی کشم در محفلی

   بنگر این شوخی که چون با خلق صنعت می کنم

— حافظِ شیرازی