غزل شمارهٔ ۳۵۱

1. ۱

   حاشا که من به موسم گل ترک می کنم

   من لاف عقل می زنم این کار کی کنم

2. ۲

   مطرب کجاست تا همه محصول زهد و علم

   در کار چنگ و بربط و آواز نی کنم

3. ۳

   از قیل و قال مدرسه حالی دلم گرفت

   یک چند نیز خدمت معشوق و می کنم

4. ۴

   کی بود در زمانه وفا جام می بیار

   تا من حکایت جم و کاووس کی کنم

5. ۵

   از نامه سیاه نترسم که روز حشر

   با فیض لطف او صد از این نامه طی کنم

6. ۶

   کو پیک صبح تا گله های شب فراق

   با آن خجسته طالع فرخنده پی کنم

7. ۷

   این جان عاریت که به حافظ سپرد دوست

   روزی رخش ببینم و تسلیم وی کنم

— حافظِ شیرازی