غزل شمارهٔ ۳۵۰

1. ۱

   به عزم توبه سحر گفتم استخاره کنم

   بهار توبه شکن می رسد چه چاره کنم

2. ۲

   سخن درست بگویم نمی توانم دید

   که می خورند حریفان و من نظاره کنم

3. ۳

   چو غنچه با لب خندان به یاد مجلس شاه

   پیاله گیرم و از شوق جامه پاره کنم

4. ۴

   به دور لاله دماغ مرا علاج کنید

   گر از میانه بزم طرب کناره کنم

5. ۵

   ز روی دوست مرا چون گل مراد شکفت

   حواله سر دشمن به سنگ خاره کنم

6. ۶

   گدای میکده ام لیک وقت مستی بین

   که ناز بر فلک و حکم بر ستاره کنم

7. ۷

   مرا که نیست ره و رسم لقمه پرهیزی

   چرا ملامت رند شراب خواره کنم

8. ۸

   به تخت گل بنشانم بتی چو سلطانی

   ز سنبل و سمنش ساز طوق و یاره کنم

9. ۹

   ز باده خوردن پنهان ملول شد حافظ

   به بانگ بربط و نی رازش آشکاره کنم

— حافظِ شیرازی