غزل شمارهٔ ۳۵

1. ۱

   برو به کار خود ای واعظ این چه فریادست

   مرا فتاد دل از ره تو را چه افتادست

2. ۲

   میان او که خدا آفریده است از هیچ

   دقیقه ای ست که هیچ آفریده نگشادست

3. ۳

   به کام تا نرساند مرا لبش چون نای

   نصیحت همه عالم به گوش من بادست

4. ۴

   گدای کوی تو از هشت خلد مستغنی ست

   اسیر عشق تو از هر دو عالم آزادست

5. ۵

   اگر چه مستی عشقم خراب کرد ولی

   اساس هستی من زآن خراب آبادست

6. ۶

   دلا منال ز بیداد و جور یار که یار

   تو را نصیب همین کرد و این از آن دادست

7. ۷

   برو فسانه مخوان و فسون مدم حافظ

   کز این فسانه و افسون مرا بسی یادست

— حافظِ شیرازی