غزل شمارهٔ ۳۴۹

1. ۱

   دوش سودای رخش گفتم ز سر بیرون کنم

   گفت کو زنجیر تا تدبیر این مجنون کنم

2. ۲

   قامتش را سرو گفتم سر کشید از من به خشم

   دوستان از راست می رنجد نگارم چون کنم

3. ۳

   نکته ناسنجیده گفتم دلبرا معذور دار

   عشوه ای فرمای تا من طبع را موزون کنم

4. ۴

   زردرویی می کشم زان طبع نازک بی گناه

   ساقیا جامی بده تا چهره را گلگون کنم

5. ۵

   ای نسیم منزل لیلی خدا را تا به کی

   ربع را برهم زنم اطلال را جیحون کنم

6. ۶

   من که ره بردم به گنج حسن بی پایان دوست

   صد گدای همچو خود را بعد از این قارون کنم

7. ۷

   ای مه صاحب قران از بنده حافظ یاد کن

   تا دعای دولت آن حسن روزافزون کنم

— حافظِ شیرازی