غزل شمارهٔ ۳۴۴

1. ۱

   عمریست تا من در طلب هر روز گامی می زنم

   دست شفاعت هر زمان در نیک نامی می زنم

2. ۲

   بی ماه مهرافروز خود تا بگذرانم روز خود

   دامی به راهی می نهم مرغی به دامی می زنم

3. ۳

   اورنگ کو گلچهر کو نقش وفا و مهر کو

   حالی من اندر عاشقی داو تمامی می زنم

4. ۴

   تا بو که یابم آگهی از سایه سرو سهی

   گلبانگ عشق از هر طرف بر خوش خرامی می زنم

5. ۵

   هرچند کـ آن آرام دل دانم نبخشد کام دل

   نقش خیالی می کشم فال دوامی می زنم

6. ۶

   دانم سر آرد غصه را رنگین برآرد قصه را

   این آه خون افشان که من هر صبح و شامی می زنم

7. ۷

   با آن که از وی غایبم وز می چو حافظ تایبم

   در مجلس روحانیان گه گاه جامی می زنم

— حافظِ شیرازی