غزل شمارهٔ ۳۴۳

1. ۱

   چل سال بیش رفت که من لاف می زنم

   کز چاکران پیر مغان کمترین منم

2. ۲

   هرگز به یمن عاطفت پیر می فروش

   ساغر تهی نشد ز می صاف روشنم

3. ۳

   از جاه عشق و دولت رندان پاکباز

   پیوسته صدر مصطبه ها بود مسکنم

4. ۴

   در شان من به دردکشی ظن بد مبر

   کآلوده گشت جامه ولی پاکدامنم

5. ۵

   شهباز دست پادشهم این چه حالت است

   کز یاد برده اند هوای نشیمنم

6. ۶

   حیف است بلبلی چو من اکنون در این قفس

   با این لسان عذب که خامش چو سوسنم

7. ۷

   آب و هوای فارس عجب سفله پرور است

   کو همرهی که خیمه از این خاک برکنم

8. ۸

   حافظ به زیر خرقه قدح تا به کی کشی

   در بزم خواجه پرده ز کارت برافکنم

9. ۹

   تورانشه خجسته که در من یزید فضل

   شد منت مواهب او طوق گردنم

— حافظِ شیرازی