غزل شمارهٔ ۳۴۲

1. ۱

   حجاب چهره جان می شود غبار تنم

   خوشا دمی که از آن چهره پرده برفکنم

2. ۲

   چنین قفس نه سزای چو من خوش الحانی ست

   روم به گلشن رضوان که مرغ آن چمنم

3. ۳

   عیان نشد که چرا آمدم کجا رفتم

   دریغ و درد که غافل ز کار خویشتنم

4. ۴

   چگونه طوف کنم در فضای عالم قدس

   که در سراچه ترکیب تخته بند تنم

5. ۵

   اگر ز خون دلم بوی شوق می آید

   عجب مدار که هم درد نافه ختنم

6. ۶

   طراز پیرهن زرکشم مبین چون شمع

   که سوزهاست نهانی درون پیرهنم

7. ۷

   بیا و هستی حافظ ز پیش او بردار

   که با وجود تو کس نشنود ز من که منم

— حافظِ شیرازی