غزل شمارهٔ ۳۴۱

1. ۱

   گر من از سرزنش مدعیان اندیشم

   شیوه مستی و رندی نرود از پیشم

2. ۲

   زهد رندان نوآموخته راهی به دهیست

   من که بدنام جهانم چه صلاح اندیشم

3. ۳

   شاه شوریده سران خوان من بی سامان را

   زان که در کم خردی از همه عالم بیشم

4. ۴

   بر جبین نقش کن از خون دل من خالی

   تا بدانند که قربان تو کافرکیشم

5. ۵

   اعتقادی بنما و بگذر بهر خدا

   تا در این خرقه ندانی که چه نادرویشم

6. ۶

   شعر خونبار من ای باد بدان یار رسان

   که ز مژگان سیه بر رگ جان زد نیشم

7. ۷

   من اگر باده خورم ور نه چه کارم با کس

   حافظ راز خود و عارف وقت خویشم

— حافظِ شیرازی