غزل شمارهٔ ۳۴۰

1. ۱

   من که از آتش دل چون خم می در جوشم

   مهر بر لب زده خون می خورم و خاموشم

2. ۲

   قصد جان است طمع در لب جانان کردن

   تو مرا بین که در این کار به جان می کوشم

3. ۳

   من کی آزاد شوم از غم دل چون هر دم

   هندوی زلف بتی حلقه کند در گوشم

4. ۴

   حاش لله که نیم معتقد طاعت خویش

   این قدر هست که گه گه قدحی می نوشم

5. ۵

   هست امیدم که علیرغم عدو روز جزا

   فیض عفوش ننهد بار گنه بر دوشم

6. ۶

   پدرم روضه رضوان به دو گندم بفروخت

   من چرا ملک جهان را به جوی نفروشم

7. ۷

   خرقه پوشی من از غایت دین داری نیست

   پرده ای بر سر صد عیب نهان می پوشم

8. ۸

   من که خواهم که ننوشم به جز از راوق خم

   چه کنم گر سخن پیر مغان ننیوشم

9. ۹

   گر از این دست زند مطرب مجلس ره عشق

   شعر حافظ ببرد وقت سماع از هوشم

— حافظِ شیرازی