غزل شمارهٔ ۳۴

1. ۱

   رواق منظر چشم من آشیانه توست

   کرم نما و فرود آ که خانه خانه توست

2. ۲

   به لطف خال و خط از عارفان ربودی دل

   لطیفه های عجب زیر دام و دانه توست

3. ۳

   دلت به وصل گل ای بلبل صبا خوش باد

   که در چمن همه گلبانگ عاشقانه توست

4. ۴

   علاج ضعف دل ما به لب حوالت کن

   که این مفرح یاقوت در خزانه توست

5. ۵

   به تن مقصرم از دولت ملازمتت

   ولی خلاصه جان خاک آستانه توست

6. ۶

   من آن نیم که دهم نقد دل به هر شوخی

   در خزانه به مهر تو و نشانه توست

7. ۷

   تو خود چه لعبتی ای شهسوار شیرین کار

   که توسنی چو فلک رام تازیانه توست

8. ۸

   چه جای من که بلغزد سپهر شعبده باز

   از این حیل که در انبانه بهانه توست

9. ۹

   سرود مجلست اکنون فلک به رقص آرد

   که شعر حافظ شیرین سخن ترانه توست

— حافظِ شیرازی