غزل شمارهٔ ۳۳۹

1. ۱

   خیال روی تو چون بگذرد به گلشن چشم

   دل از پی نظر آید به سوی روزن چشم

2. ۲

   سزای تکیه گهت منظری نمی بینم

   منم ز عالم و این گوشه معین چشم

3. ۳

   بیا که لعل و گهر در نثار مقدم تو

   ز گنج خانه دل می کشم به روزن چشم

4. ۴

   سحر سرشک روانم سر خرابی داشت

   گرم نه خون جگر می گرفت دامن چشم

5. ۵

   نخست روز که دیدم رخ تو دل می گفت

   اگر رسد خللی خون من به گردن چشم

6. ۶

   به بوی مژده وصل تو تا سحر شب دوش

   به راه باد نهادم چراغ روشن چشم

7. ۷

   به مردمی که دل دردمند حافظ را

   مزن به ناوک دلدوز مردم افکن چشم

— حافظِ شیرازی