غزل شمارهٔ ۳۳۸

1. ۱

   من دوستدار روی خوش و موی دلکشم

   مدهوش چشم مست و می صاف بی غشم

2. ۲

   گفتی ز سر عهد ازل یک سخن بگو

   آنگه بگویمت که دو پیمانه در کشم

3. ۳

   من آدم بهشتیم اما در این سفر

   حالی اسیر عشق جوانان مهوشم

4. ۴

   در عاشقی گزیر نباشد ز ساز و سوز

   استاده ام چو شمع مترسان ز آتشم

5. ۵

   شیراز معدن لب لعل است و کان حسن

   من جوهری مفلسم ایرا مشوشم

6. ۶

   از بس که چشم مست در این شهر دیده ام

   حقا که می نمی خورم اکنون و سرخوشم

7. ۷

   شهریست پر کرشمه حوران ز شش جهت

   چیزیم نیست ور نه خریدار هر ششم

8. ۸

   بخت ار مدد دهد که کشم رخت سوی دوست

   گیسوی حور گرد فشاند ز مفرشم

9. ۹

   حافظ عروس طبع مرا جلوه آرزوست

   آیینه ای ندارم از آن آه می کشم

— حافظِ شیرازی