غزل شمارهٔ ۳۳۷

1. ۱

   چرا نه در پی عزم دیار خود باشم

   چرا نه خاک سر کوی یار خود باشم

2. ۲

   غم غریبی و غربت چو بر نمی تابم

   به شهر خود روم و شهریار خود باشم

3. ۳

   ز محرمان سراپرده وصال شوم

   ز بندگان خداوندگار خود باشم

4. ۴

   چو کار عمر نه پیداست باری آن اولی

   که روز واقعه پیش نگار خود باشم

5. ۵

   ز دست بخت گران خواب و کار بی سامان

   گرم بود گله ای رازدار خود باشم

6. ۶

   همیشه پیشه من عاشقی و رندی بود

   دگر بکوشم و مشغول کار خود باشم

7. ۷

   بود که لطف ازل رهنمون شود حافظ

   وگرنه تا به ابد شرمسار خود باشم

— حافظِ شیرازی