غزل شمارهٔ ۳۳۴

1. ۱

   گر دست رسد در سر زلفین تو بازم

   چون گوی چه سرها که به چوگان تو بازم

2. ۲

   زلف تو مرا عمر دراز است ولی نیست

   در دست سر مویی از آن عمر درازم

3. ۳

   پروانه راحت بده ای شمع که امشب

   از آتش دل پیش تو چون شمع گدازم

4. ۴

   آن دم که به یک خنده دهم جان چو صراحی

   مستان تو خواهم که گزارند نمازم

5. ۵

   چون نیست نماز من آلوده نمازی

   در میکده زان کم نشود سوز و گدازم

6. ۶

   در مسجد و میخانه خیالت اگر آید

   محراب و کمانچه ز دو ابروی تو سازم

7. ۷

   گر خلوت ما را شبی از رخ بفروزی

   چون صبح بر آفاق جهان سر بفرازم

8. ۸

   محمود بود عاقبت کار در این راه

   گر سر برود در سر سودای ایازم

9. ۹

   حافظ غم دل با که بگویم که در این دور

   جز جام نشاید که بود محرم رازم

— حافظِ شیرازی