غزل شمارهٔ ۳۳۳

1. ۱

   نماز شام غریبان چو گریه آغازم

   به مویه های غریبانه قصه پردازم

2. ۲

   به یاد یار و دیار آنچنان بگریم زار

   که از جهان ره و رسم سفر براندازم

3. ۳

   من از دیار حبیبم نه از بلاد غریب

   مهیمنا به رفیقان خود رسان بازم

4. ۴

   خدای را مددی ای رفیق ره تا من

   به کوی میکده دیگر علم برافرازم

5. ۵

   خرد ز پیری من کی حساب برگیرد

   که باز با صنمی طفل عشق می بازم

6. ۶

   بجز صبا و شمالم نمی شناسد کس

   عزیز من که بجز باد نیست دم سازم

7. ۷

   هوای منزل یار آب زندگانی ماست

   صبا بیار نسیمی ز خاک شیرازم

8. ۸

   سرشکم آمد و عیبم بگفت روی به روی

   شکایت از که کنم خانگی ست غمازم

9. ۹

   ز چنگ زهره شنیدم که صبح دم می گفت

   غلام حافظ خوش لهجه خوش آوازم

— حافظِ شیرازی