غزل شمارهٔ ۳۳۲

1. ۱

   مزن بر دل ز نوک غمزه تیرم

   که پیش چشم بیمارت بمیرم

2. ۲

   نصاب حسن در حد کمال است

   زکاتم ده که مسکین و فقیرم

3. ۳

   چو طفلان تا کی ای زاهد فریبی

   به سیب بوستان و شهد و شیرم

4. ۴

   چنان پر شد فضای سینه از دوست

   که فکر خویش گم شد از ضمیرم

5. ۵

   قدح پر کن که من در دولت عشق

   جوانبخت جهانم گرچه پیرم

6. ۶

   قراری بسته ام با می فروشان

   که روز غم به جز ساغر نگیرم

7. ۷

   مبادا جز حساب مطرب و می

   اگر نقشی کشد کلک دبیرم

8. ۸

   در این غوغا که کس کس را نپرسد

   من از پیر مغان منت پذیرم

9. ۹

   خوشا آن دم کز استغنای مستی

   فراغت باشد از شاه و وزیرم

10. ۱۰

    من آن مرغم که هر شام و سحرگاه

    ز بام عرش می آید صفیرم

11. ۱۱

    چو حافظ گنج او در سینه دارم

    اگرچه مدعی بیند حقیرم

— حافظِ شیرازی