غزل شمارهٔ ۳۳۱

1. ۱

   به تیغم گر کشد دستش نگیرم

   وگر تیرم زند منت پذیرم

2. ۲

   کمان ابرویت را گو بزن تیر

   که پیش دست و بازویت بمیرم

3. ۳

   غم گیتی گر از پایم درآرد

   بجز ساغر که باشد دستگیرم

4. ۴

   برآی ای آفتاب صبح امید

   که در دست شب هجران اسیرم

5. ۵

   به فریادم رس ای پیر خرابات

   به یک جرعه جوانم کن که پیرم

6. ۶

   به گیسوی تو خوردم دوش سوگند

   که من از پای تو سر بر نگیرم

7. ۷

   بسوز این خرقه تقوا تو حافظ

   که گر آتش شوم در وی نگیرم

— حافظِ شیرازی