غزل شمارهٔ ۳۳۰

1. ۱

   تو همچو صبحی و من شمع خلوت سحرم

   تبسمی کن و جان بین که چون همی سپرم

2. ۲

   چنین که در دل من داغ زلف سرکش توست

   بنفشه زار شود تربتم چو درگذرم

3. ۳

   بر آستان مرادت گشاده ام در چشم

   که یک نظر فکنی خود فکندی از نظرم

4. ۴

   چه شکر گویمت ای خیل غم عفاک الله

   که روز بی کسی آخر نمی روی ز سرم

5. ۵

   غلام مردم چشمم که با سیاه دلی

   هزار قطره ببارد چو درد دل شمرم

6. ۶

   به هر نظر بت ما جلوه می کند لیکن

   کس این کرشمه نبیند که من همی نگرم

7. ۷

   به خاک حافظ اگر یار بگذرد چون باد

   ز شوق در دل آن تنگنا کفن بدرم

— حافظِ شیرازی