غزل شمارهٔ ۳۳

1. ۱

   خلوت گزیده را به تماشا چه حاجت است

   چون کوی دوست هست به صحرا چه حاجت است

2. ۲

   جانا به حاجتی که تو را هست با خدا

   کآخر دمی بپرس که ما را چه حاجت است

3. ۳

   ای پادشاه حسن خدا را بسوختیم

   آخر سؤال کن که گدا را چه حاجت است

4. ۴

   ارباب حاجتیم و زبان سؤال نیست

   در حضرت کریم تمنا چه حاجت است

5. ۵

   محتاج قصه نیست گرت قصد خون ماست

   چون رخت از آن توست به یغما چه حاجت است

6. ۶

   جام جهان نماست ضمیر منیر دوست

   اظهار احتیاج خود آن جا چه حاجت است

7. ۷

   آن شد که بار منت ملاح بردمی

   گوهر چو دست داد به دریا چه حاجت است

8. ۸

   ای مدعی برو که مرا با تو کار نیست

   احباب حاضرند به اعدا چه حاجت است

9. ۹

   ای عاشق گدا چو لب روح بخش یار

   می داندت وظیفه تقاضا چه حاجت است

10. ۱۰

    حافظ تو ختم کن که هنر خود عیان شود

    با مدعی نزاع و محاکا چه حاجت است

— حافظِ شیرازی