غزل شمارهٔ ۳۲۸

1. ۱

   من که باشم که بر آن خاطر عاطر گذرم

   لطف ها می کنی ای خاک درت تاج سرم

2. ۲

   دلبرا بنده نوازیت که آموخت بگو

   که من این ظن به رقیبان تو هرگز نبرم

3. ۳

   همتم بدرقه راه کن ای طایر قدس

   که دراز است ره مقصد و من نوسفرم

4. ۴

   ای نسیم سحری بندگی من برسان

   که فراموش مکن وقت دعای سحرم

5. ۵

   خرم آن روز کز این مرحله بربندم بار

   و از سر کوی تو پرسند رفیقان خبرم

6. ۶

   حافظا شاید اگر در طلب گوهر وصل

   دیده دریا کنم از اشک و در او غوطه خورم

7. ۷

   پایه نظم بلند است و جهان گیر بگو

   تا کند پادشه بحر دهان پر گهرم

— حافظِ شیرازی