غزل شمارهٔ ۳۲۷

1. ۱

   مرا عهدی ست با جانان که تا جان در بدن دارم

   هواداران کویش را چو جان خویشتن دارم

2. ۲

   صفای خلوت خاطر از آن شمع چگل جویم

   فروغ چشم و نور دل از آن ماه ختن دارم

3. ۳

   به کام و آرزوی دل چو دارم خلوتی حاصل

   چه فکر از خبث بدگویان میان انجمن دارم

4. ۴

   مرا در خانه سروی هست کاندر سایه قدش

   فراغ از سرو بستانی و شمشاد چمن دارم

5. ۵

   گرم صد لشکر از خوبان به قصد دل کمین سازند

   بحمد الله و المنه بتی لشکرشکن دارم

6. ۶

   سزد کز خاتم لعلش زنم لاف سلیمانی

   چو اسم اعظمم باشد چه باک از اهرمن دارم

7. ۷

   الا ای پیر فرزانه مکن عیبم ز میخانه

   که من در ترک پیمانه دلی پیمان شکن دارم

8. ۸

   خدا را ای رقیب امشب زمانی دیده بر هم نه

   که من با لعل خاموشش نهانی صد سخن دارم

9. ۹

   چو در گل زار اقبالش خرامانم بحمدالله

   نه میل لاله و نسرین نه برگ نسترن دارم

10. ۱۰

    به رندی شهره شد حافظ میان همدمان لیکن

    چه غم دارم که در عالم قوام الدین حسن دارم

— حافظِ شیرازی