غزل شمارهٔ ۳۲۶

1. ۱

   در نهانخانه عشرت صنمی خوش دارم

   کز سر زلف و رخش نعل در آتش دارم

2. ۲

   عاشق و رندم و می خواره به آواز بلند

   وین همه منصب از آن حور  پری وش دارم

3. ۳

   گر تو زین دست مرا بی سر و سامان داری

   من به آه سحرت زلف مشوش دارم

4. ۴

   گر چنین چهره گشاید خط زنگاری دوست

   من رخ زرد به خونابه منقش دارم

5. ۵

   گر به کاشانه رندان قدمی خواهی زد

   نقل شعر شکرین و می بی غش دارم

6. ۶

   ناوک غمزه بیار و رسن زلف که من

   جنگ ها با دل مجروح بلاکش دارم

7. ۷

   حافظا چون غم و شادی جهان در گذر است

   بهتر آن است که من خاطر خود خوش دارم

— حافظِ شیرازی