غزل شمارهٔ ۳۲۵

1. ۱

   گر دست دهد خاک کف پای نگارم

   بر لوح بصر خط غباری بنگارم

2. ۲

   بر بوی کنار تو شدم غرق و امید است

   از موج سرشکم که رساند به کنارم

3. ۳

   پروانه او گر رسدم در طلب جان

   چون شمع همان دم به دمی جان بسپارم

4. ۴

   امروز مکش سر ز وفای من و اندیش

   زان شب که من از غم به دعا دست برآرم

5. ۵

   زلفین سیاه تو به دلداری عشاق

   دادند قراری و ببردند قرارم

6. ۶

   ای باد از آن باده نسیمی به من آور

   کان بوی شفابخش بود دفع خمارم

7. ۷

   گر قلب دلم را ننهد دوست عیاری

   من نقد روان در دمش از دیده شمارم

8. ۸

   دامن مفشان از من خاکی که پس از من

   زین در نتواند که برد باد غبارم

9. ۹

   حافظ لب لعلش چو مرا جان عزیز است

   عمری بود آن لحظه که جان را به لب آرم

— حافظِ شیرازی