غزل شمارهٔ ۳۲۴

1. ۱

   گرچه افتاد ز زلفش گرهی در کارم

   همچنان چشم گشاد از کرمش می دارم

2. ۲

   به طرب حمل مکن سرخی رویم که چو جام

   خون دل عکس برون می دهد از رخسارم

3. ۳

   پرده مطربم از دست برون خواهد برد

   آه اگر زان که در این پرده نباشد بارم

4. ۴

   پاسبان حرم دل شده ام شب همه شب

   تا در این پرده جز اندیشه او نگذارم

5. ۵

   منم آن شاعر ساحر که به افسون سخن

   از نی کلک همه قند و شکر می بارم

6. ۶

   دیده بخت به افسانه او شد در خواب

   کو نسیمی ز عنایت که کند بیدارم

7. ۷

   چون تو را در گذر ای یار نمی یارم دید

   با که گویم که بگوید سخنی با یارم

8. ۸

   دوش می گفت که حافظ همه روی است و ریا

   بجز از خاک درش با که بود بازارم

— حافظِ شیرازی