غزل شمارهٔ ۳۲۳

1. ۱

   ز دست کوته خود زیر بارم

   که از بالابلندان شرمسارم

2. ۲

   مگر زنجیر مویی گیردم دست

   وگر نه سر به شیدایی برآرم

3. ۳

   ز چشم من بپرس اوضاع گردون

   که شب تا روز اختر می شمارم

4. ۴

   بدین شکرانه می بوسم لب جام

   که کرد آگه ز راز روزگارم

5. ۵

   اگر گفتم دعای می فروشان

   چه باشد حق نعمت می گزارم

6. ۶

   من از بازوی خود دارم بسی شکر

   که زور مردم آزاری ندارم

7. ۷

   سری دارم چو حافظ مست لیکن

   به لطف آن سری امیدوارم

— حافظِ شیرازی