غزل شمارهٔ ۳۲

1. ۱

   خدا چو صورت ابروی دلگشای تو بست

   گشاد کار من اندر کرشمه های تو بست

2. ۲

   مرا و سرو چمن را به خاک راه نشاند

   زمانه تا قصب نرگس قبای تو بست

3. ۳

   ز کار ما و دل غنچه صد گره بگشود

   نسیم گل چو دل اندر پی هوای تو بست

4. ۴

   مرا به بند تو دوران چرخ راضی کرد

   ولی چه سود که سررشته در رضای تو بست

5. ۵

   چو نافه بر دل مسکین من گره مفکن

   که عهد با سر زلف گره گشای تو بست

6. ۶

   تو خود وصال دگر بودی ای نسیم وصال

   خطا نگر که دل امید در وفای تو بست

7. ۷

   ز دست جور تو گفتم ز شهر خواهم رفت

   به خنده گفت که حافظ برو که پای تو بست

— حافظِ شیرازی