غزل شمارهٔ ۳۱۸

1. ۱

   مرا می بینی و هر دم زیادت می کنی دردم

   تو را می بینم و میلم زیادت می شود هر دم

2. ۲

   به سامانم نمی پرسی نمی دانم چه سر داری

   به درمانم نمی کوشی نمی دانی مگر دردم

3. ۳

   نه راه است این که بگذاری مرا بر خاک و بگریزی

   گذاری آر و بازم پرس تا خاک رهت گردم

4. ۴

   ندارم دستت از دامن به جز در خاک و آن دم هم

   که بر خاکم روان گردی بگیرد دامنت گردم

5. ۵

   فرو رفت از غم عشقت دمم دم می دهی تا کی

   دمار از من برآوردی نمی گویی برآوردم

6. ۶

   شبی دل را به تاریکی ز زلفت باز می جستم

   رخت می دیدم و جامی هلالی باز می خوردم

7. ۷

   کشیدم در برت ناگاه و شد در تاب گیسویت

   نهادم بر لبت لب را و جان و دل فدا کردم

8. ۸

   تو خوش می باش با حافظ برو گو خصم جان می ده

   چو گرمی از تو می بینم چه باک از خصم دم سردم

— حافظِ شیرازی