غزل شمارهٔ ۳۱۷

1. ۱

   فاش می گویم و از گفته خود دلشادم

   بنده عشقم و از هر دو جهان آزادم

2. ۲

   طایر گلشن قدسم چه دهم شرح فراق

   که در این دامگه حادثه چون افتادم

3. ۳

   من ملک بودم و فردوس برین جایم بود

   آدم آورد در این دیر خراب آبادم

4. ۴

   سایه طوبی و دلجویی حور و لب حوض

   به هوای سر کوی تو برفت از یادم

5. ۵

   نیست بر لوح دلم جز الف قامت دوست

   چه کنم حرف دگر یاد نداد استادم

6. ۶

   کوکب بخت مرا هیچ منجم نشناخت

   یا رب از مادر گیتی به چه طالع زادم

7. ۷

   تا شدم حلقه به گوش در میخانه عشق

   هر دم آید غمی از نو به مبارکبادم

8. ۸

   می خورد خون دلم مردمک دیده سزاست

   که چرا دل به جگرگوشه مردم دادم

9. ۹

   پاک کن چهره حافظ به سر زلف ز اشک

   ور نه این سیل دمادم ببرد بنیادم

— حافظِ شیرازی