غزل شمارهٔ ۳۱۶

1. ۱

   زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم

   ناز بنیاد مکن تا نکنی بنیادم

2. ۲

   می مخور با همه کس تا نخورم خون جگر

   سر مکش تا نکشد سر به فلک فریادم

3. ۳

   زلف را حلقه مکن تا نکنی در بندم

   طره را تاب مده تا ندهی بر بادم

4. ۴

   یار بیگانه مشو تا نبری از خویشم

   غم اغیار مخور تا نکنی ناشادم

5. ۵

   رخ برافروز که فارغ کنی از برگ گلم

   قد برافراز که از سرو کنی آزادم

6. ۶

   شمع هر جمع مشو ور نه بسوزی ما را

   یاد هر قوم مکن تا نروی از یادم

7. ۷

   شهره شهر مشو تا ننهم سر در کوه

   شور شیرین منما تا نکنی فرهادم

8. ۸

   رحم کن بر من مسکین و به فریادم رس

   تا به خاک در آصف نرسد فریادم

9. ۹

   حافظ از جور تو حاشا که بگرداند روی

   من از آن روز که در بند توام آزادم

— حافظِ شیرازی