غزل شمارهٔ ۳۱۵

1. ۱

   به غیر از آن که بشد دین و دانش از دستم

   بیا بگو که ز عشقت چه طرف بربستم

2. ۲

   اگر چه خرمن عمرم غم تو داد به باد

   به خاک پای عزیزت که عهد نشکستم

3. ۳

   چو ذره گرچه حقیرم ببین به دولت عشق

   که در هوای رخت چون به مهر پیوستم

4. ۴

   بیار باده که عمریست تا من از سر امن

   به کنج عافیت از بهر عیش ننشستم

5. ۵

   اگر ز مردم هشیاری ای نصیحت گو

   سخن به خاک میفکن چرا که من مستم

6. ۶

   چگونه سر ز خجالت برآورم بر دوست

   که خدمتی به سزا برنیامد از دستم

7. ۷

   بسوخت حافظ و آن یار دلنواز نگفت

   که مرهمی بفرستم که خاطرش خستم

— حافظِ شیرازی