غزل شمارهٔ ۳۱۴

1. ۱

   دوش بیماری چشم تو ببرد از دستم

   لیکن از لطف لبت صورت جان می بستم

2. ۲

   عشق من با خط مشکین تو امروزی نیست

   دیرگاه است کز این جام هلالی مستم

3. ۳

   از ثبات خودم این نکته خوش آمد که به جور

   در سر کوی تو از پای طلب ننشستم

4. ۴

   عافیت چشم مدار از من میخانه نشین

   که دم از خدمت رندان زده ام تا هستم

5. ۵

   در ره عشق از آن سوی فنا صد خطر است

   تا نگویی که چو عمرم به سر آمد رستم

6. ۶

   بعد از اینم چه غم از تیر کج انداز حسود

   چون به محبوب کمان ابروی خود پیوستم

7. ۷

   بوسه بر درج عقیق تو حلال است مرا

   که به افسوس و جفا مهر وفا نشکستم

8. ۸

   صنمی لشکریم غارت دل کرد و برفت

   آه اگر عاطفت شاه نگیرد دستم

9. ۹

   رتبت دانش حافظ به فلک بر شده بود

   کرد غم خواری شمشاد بلندت پستم

— حافظِ شیرازی