غزل شمارهٔ ۳۱۳

1. ۱

   بازآی ساقیا که هواخواه خدمتم

   مشتاق بندگی و دعاگوی دولتم

2. ۲

   زان جا که فیض جام سعادت فروغ توست

   بیرون شدی نمای ز ظلمات حیرتم

3. ۳

   هرچند غرق بحر گناهم ز صد جهت

   تا آشنای عشق شدم ز اهل رحمتم

4. ۴

   عیبم مکن به رندی و بدنامی ای حکیم

   کاین بود سرنوشت ز دیوان قسمتم

5. ۵

   می خور که عاشقی نه به کسب است و اختیار

   این موهبت رسید ز میراث فطرتم

6. ۶

   من کز وطن سفر نگزیدم به عمر خویش

   در عشق دیدن تو هواخواه غربتم

7. ۷

   دریا و کوه در ره و من خسته و ضعیف

   ای خضر پی خجسته مدد کن به همتم

8. ۸

   دورم به صورت از در دولتسرای تو

   لیکن به جان و دل ز مقیمان حضرتم

9. ۹

   حافظ به پیش چشم تو خواهد سپرد جان

   در این خیالم ار بدهد عمر مهلتم

— حافظِ شیرازی