غزل شمارهٔ ۳۱۱

1. ۱

   عاشق روی جوانی خوش نوخاسته ام

   وز خدا دولت این غم به دعا خواسته ام

2. ۲

   عاشق و رند و نظربازم و می گویم فاش

   تا بدانی که به چندین هنر آراسته ام

3. ۳

   شرمم از خرقه آلوده خود می آید

   که بر او وصله به صد شعبده پیراسته ام

4. ۴

   خوش بسوز از غمش ای شمع که اینک من نیز

   هم بدین کار کمربسته و برخاسته ام

5. ۵

   با چنین حیرتم از دست بشد صرفه کار

   در غم افزوده ام آنچ از دل و جان کاسته ام

6. ۶

   همچو حافظ به خرابات روم جامه قبا

   بو که در بر کشد آن دلبر نوخاسته ام

— حافظِ شیرازی