غزل شمارهٔ ۳۱۰

1. ۱

   مرحبا طایر فرخ پی فرخنده پیام

   خیر مقدم چه خبر دوست کجا راه کدام

2. ۲

   یا رب این قافله را لطف ازل بدرقه باد

   که از او خصم به دام آمد و معشوقه به کام

3. ۳

   ماجرای من و معشوق مرا پایان نیست

   هر چه آغاز ندارد نپذیرد انجام

4. ۴

   گل ز حد برد تنعم نفسی رخ بنما

   سرو می نازد و خوش نیست خدا را بخرام

5. ۵

   زلف دلدار چو زنار همی فرماید

   برو ای شیخ که شد بر تن ما خرقه حرام

6. ۶

   مرغ روحم که همی زد ز سر سدره صفیر

   عاقبت دانه خال تو فکندش در دام

7. ۷

   چشم بیمار مرا خواب نه در خور باشد

   من له یقتل داء دنف کیف ینام

8. ۸

   تو ترحم نکنی بر من مخلص گفتم

   ذاک دعوای و ها انت و تلک الایام

9. ۹

   حافظ ار میل به ابروی تو دارد شاید

   جای در گوشه محراب کنند اهل کلام

— حافظِ شیرازی