غزل شمارهٔ ۳۱

1. ۱

   آن شب قدری که گویند اهل خلوت امشب است

   یا رب این تأثیر دولت در کدامین کوکب است

2. ۲

   تا به گیسوی تو دست ناسزایان کم رسد

   هر دلی از حلقه ای در ذکر یارب یارب است

3. ۳

   کشته چاه زنخدان توام کز هر طرف

   صد هزارش گردن جان زیر طوق غبغب است

4. ۴

   شهسوار من که مه آیینه دار روی اوست

   تاج خورشید بلندش خاک نعل مرکب است

5. ۵

   عکس خوی بر عارضش بین کآفتاب گرم رو

   در هوای آن عرق تا هست هر روزش تب است

6. ۶

   من نخواهم کرد ترک لعل یار و جام می

   زاهدان معذور داریدم که اینم مذهب است

7. ۷

   اندر آن ساعت که بر پشت صبا بندند زین

   با سلیمان چون برانم من که مورم مرکب است

8. ۸

   آن که ناوک بر دل من زیر چشمی می زند

   قوت جان حافظش در خنده زیر لب است

9. ۹

   آب حیوانش ز منقار بلاغت می چکد

   زاغ کلک من بنامیزد چه عالی مشرب است

— حافظِ شیرازی