غزل شمارهٔ ۳۰۸

1. ۱

   ای رخت چون خلد و لعلت سلسبیل

   سلسبیلت کرده جان و دل سبیل

2. ۲

   سبزپوشان خطت بر گرد لب

   همچو مورانند گرد سلسبیل

3. ۳

   ناوک چشم تو در هر گوشه ای

   همچو من افتاده دارد صد قتیل

4. ۴

   یا رب این آتش که در جان من است

   سرد کن زان سان که کردی بر خلیل

5. ۵

   من نمی یابم مجال ای دوستان

   گرچه دارد او جمالی بس جمیل

6. ۶

   پای ما لنگ است و منزل بس دراز

   دست ما کوتاه و خرما بر نخیل

7. ۷

   حافظ از سرپنجه عشق نگار

   همچو مور افتاده شد در پای پیل

8. ۸

   شاه عالم را بقا و عز و ناز

   باد و هر چیزی که باشد زین قبیل

— حافظِ شیرازی