غزل شمارهٔ ۳۰۵

1. ۱

   به وقت گل شدم از توبه شراب خجل

   که کس مباد ز کردار ناصواب خجل

2. ۲

   صلاح ما همه دام ره است و من زین بحث

   نی ام ز شاهد و ساقی به هیچ باب خجل

3. ۳

   بود که یار نرنجد ز ما به خلق کریم

   که از سؤال ملولیم و از جواب خجل

4. ۴

   ز خون که رفت شب دوش از سراچه چشم

   شدیم در نظر رهروان خواب خجل

5. ۵

   رواست نرگس مست ار فکند سر در پیش

   که شد ز شیوه آن چشم پر عتاب خجل

6. ۶

   تویی که خوب تری ز آفتاب و شکر خدا

   که نیستم ز تو در روی آفتاب خجل

7. ۷

   حجاب ظلمت از آن بست آب خضر که گشت

   ز شعر حافظ و آن طبع همچو آب خجل

— حافظِ شیرازی